De behandeling van milde aambeien kan vaak zonder verdoving met behulp van kleine rekkertjes. Dit wordt en rubberband ligatuur of Barron ligatuur genoemd. Er wordt via een klein kijkbuisje in de anus gekeken terwijl je op de rug ligt met de benen in de beenhouders. Je krijgt voor dit onderzoek een lavement.

Aan de bovenrand van de aambei wordt een klein rekkertje om het slijmvlies geplaatst waardoor de bloedtoevoer van de aambei afgesloten wordt en de aambei verschrompeld. De behandeling duurt ongeveer 10 minuten. Na enkele dagen verliest je het bandje via de ontlasting. Vaak is hiermee het probleem verholpen, maar soms is een herhaling van de behandeling nodig na enkele weken wachttijd. Een rubber band ligatuur wordt uitgevoerd bij een milde tot matig ernstige vorm van aambeien.

Na de behandeling kunt u direct naar huis, je wordt niet opgenomen in het ziekenhuis. Meestal is de pijn mild, eerder een drukkend gevoel.

Een anale fissuur, ook wel een kloofje genoemd, is een scheurtje in de huid van de anus dat niet spontaan wil genezen. De meest voorkomende klacht van een anale fissuur is pijn bij de ontlasting die langzaam wegtrekt. Ook kan er wat bloed bij de ontlasting zijn en kan een fissuur jeuk of een branderig gevoel veroorzaken.

De diagnose wordt gesteld aan de hand van uw klachten en het lichamelijk onderzoek. Doorgaans is een anale fissuur goed zichtbaar bij onderzoek van de anus.

Een kloof kan genezen door langdurig gebruik van een specifieke crème die tweemaal daags wordt aangebracht. Als dit niet werkt dan is een operatie noodzakelijk. Tegenwoordig is injectie met Botox de meest verrichte techniek. Hierdoor geneest de wonde beter. Het injecteren van Botox in de anus gebeurt tijdens een dagopname op de operatiekamer terwijl u verdooft bent met een ruggenprik of onder algemene narcose.

De anale fissuur wordt grondig schoongemaakt zodat er een gezonde wondbodem resteert. De wonde wordt opengelaten. Hierna wordt de Botox geïnjecteerd. De werking van Botox is langdurig. Na enkele weken zal duidelijk worden of de injectie voldoende effect heeft gehad. In ongeveer 60-90% van de gevallen zal de fissuur genezen. Op lange termijn zal de fissuur bij 60% van de patiënten wegblijven.

Huidflapjes rond de anus komen veel voor. Deze worden ook wel marisken of skintags genoemd en kunnen opzich geen kwaad. Wel zijn er vaak hygiënische bezwaren. Dit kan een reden zijn een of meerdere flapjes te verwijderen. Meestal gebeurt dit in dagopname op de operatiekamer aangezien de anus erg gevoelig en goed doorbloed is.

Na deze ingreep kan het pijnlijk en is het schoonhouden van de wonde met de douche belangrijk. De wonde wordt open gelaten en zal spontaan dichtgroeien. Dit kan wel enkele weken duren. Huidflapjes kunnen ook weer terugkomen.

Een anaal abces wordt meestal acuut geopereerd. Het gaat om een ontsteking langs de anus die zich heeft ontwikkeld tot een abces. Dit is erg pijnlijk. Soms kan er zelfs een verbinding zijn ontstaan met de endeldarm, een fistel. Als er een abces aanwezig is dan dient deze te worden geopend op de operatiekamer. De wonde wordt goed uitgespoeld en open gelaten. Dit moet thuis verder worden verzorgd tot de wonde is dichtgegroeid. Soms is een tweede of derde operatie noodzakelijk indien er sprake is van een onderliggende anale fistel.

Een fistel bij de anus (peri-anale fistel of fistula ani) is een verbinding tussen de endeldarm en de huid, meestal als een overblijfsel van een ontsteking in een anaal kliertje. Zo’n ontsteking kan zich uitbreiden in de sluitspier van de anus en vervolgens naar de huid. Wanneer de ontsteking door de huid heen breekt, kan er een fistel overblijven. De fistel loopt daardoor bijna altijd door het onderste deel van de sluitspier van de anus. De fistelgang kan een rechtstreeks verloop hebben naar de endeldarm, maar kan ook heel ingewikkeld verlopen (bijvoorbeeld kronkelig, eventueel met vertakkingen, of hogerop door de sluitspier). Met de plaats van de uitwendige opening is dus niet altijd de plaats van de inwendige opening te vinden. Uit een fistel bij de anus komt regelmatig vuil of vocht. Ook kan er een abces ontstaan, dat zich via de fistel ontlast.

Waarom deze aandoening bij de ene mens wel en bij de ander niet voorkomt, is niet bekend.

Een fistel wordt doorgaans met een operatie behandeld.

Meestal kan een fisteloperatie in dagbehandeling plaatsvinden. Bij de operatie stelt de arts het verloop van de fistelgang vast. Bij een oppervlakkig verlopende fistel legt de chirurg de fistelgang helemaal open (fistulotomie). Wanneer de fistel door het onderste deel van de sluitspier van de anus loopt - en dat is vaak het geval – wordt ook dit deel van de sluitspier opengelegd. Er blijft echter genoeg sluitspierweefsel over om incontinentie te voorkomen.

Bij ingewikkelde fistels die hoger door de sluitspier lopen kan een andere operatie nodig zijn. Veel gebruikte technieken zijn de ‘rectal advancement flap’ en de ‘LIFT procedure’. Beide technieken zijn gebaseerd op de gedachte om de fistel van binnenuit met gezond weefsel af te sluiten en naar buiten toe open te laten zodat de fistel kan genezen. Het succesratio van deze ingrepen is helaas maar 70% waardoor soms meerdere operaties nodig zijn.